Billboard ad 1150*250

સાહિત્ય વિભાગ : ડોક્ટરની આત્મકથા ભાગ-૪

0 33
Post ad 1

તમારી મનપસંદ મોરબીન્યુઝ એપ્લીકેશન ડાઉનલોડ કરવા નીચેની લીંક પર ક્લિક કરો 

https://play.google.com/store/apps/details?id=com.encircle.android.morbinews

     આગળની વાર્તામાં આપને જોયું કે, એક છોકરી કે જે મારી જેમ પણ તાજી-તાજી ડોક્ટર બનેલી હતી મારે દવાખાનું હતું તેમના પિતાજી ગુજરી ગયા હતા તે સારા હોદ્દા પર સરકારશ્રીમાં પોતાની ફરજ બજાવતા હતા..અને તેમના મમ્મી કે, જેઓ ઘરગૃહુણી હતા..તે છોકરી આગળ જણાવ્યા મુજબ મારા દવાખાનામાં રાત્રે આપાતકાલીન કેસમાં આવી હતી અને જેમને મેં આઈ. સી. યુ. માં દાખાલ કરેલ હતી..અને જેમને સાપ કરડ્યો હતો..અને તે મારી નજર સામે દેવલોક પામી હતી..હું તેમને બચાવી શક્યો ન હતો…અને આ વાતની જાણ માટે મેં આંટીને કરવા ફોન કર્યા પરંતુ આન્ટીએ વહેલી સવારે ફોન ઉપડ્યા ન હતા માટે હું દોડતો એમની ઘરે પહોચ્યો હતો..અને ત્યાં દરવાજો ખાત્કાવ્તા ખોલ્યો ન હતો અને કામવાળા બહેનની મદદથી બીજી ચાવીથી અમો અંદર ગયા હતા..પરંતુ આંટી અમને ક્યાય જોવા ન મળ્યા..હવે આગળ…

            મેં જોયું. આંટી ક્યાય દેખાયા નહિ એમના બેડરૂમમાં અંદર આવેલ ટોઈલેટનો દરવાજો ખોલતા મેં આંટીને નીચે પડેલા જોયા….મને થયું શું થયું!! બેભાન થયા હતા કે શું મેં મારા ખોળામાં એમનું માથું લીધું અને જોયું એમના શ્વાસ ચાલતા નાં હતા અને મેં જલ્દી એમ્બ્યુલન્સ બોલાવી હું એમને દવાખાને લઇ ગયો. અને ત્યાં ડોક્ટર એ એમને ડેડ જાહેર કર્યા હું કઈ સમજી શકતો નાં હતો રહસ્ય એ હતું કે આ બધું આમ કેમ થયું. શા માટે?? કોને કર્યું આંટીના પી. એમ. રીપોર્ટમાં એવું આવ્યું કે એમને ઝેર ખાઈ અને આત્મહત્યા કરી છે. આખું રહસ્ય જરા ભી સમજાતું ન હતું. છતાં મેં બન્ને મમ્મી- દીકરીના અગ્નિ સંસ્કાર કર્યા અને થોડા દિવસ મારૂ મન મગજ દવાખાનામાં ન લાગતા હું હિમાચલ પ્રદેશમાં ગયો ત્યાં એક મઠમાં આશ્રય લઇ લીધો અને રહેવા લાગ્યો મારી દાઢી અત્યંત વધી ગઈ હતી થોડા દિવસ રહ્યા બાદ મને ત્યાં મન ના લાગતા હું હિમાલય જવા નીકળ્યો!! મને ત્યારે અનુભવાયું કે, હું સાવ ખતમ થઇ રહ્યો છું. હું બસમાં બેઠો હિમાલય જવા રવાના થયો અને રસ્તામાં મારી બસનું અકસ્માત થયું..

સામેથી આવતા એક વાહન સાથે મારી બસ અથડાણી અને અમારી બસ ખાઈમાં ખાબકી અને મને જોરદાર માથામાં વાગ્યું ખબર નહિ…. ત્યારબાદ હું બેભાન થઇ ગયો પણ બેભાન થયો પછી જયારે હું ભાનમાં આવ્યો તો,  એક મસ મોટી લાઈનમાં ઉભો હતો. મેં જોયું મારી આગળ ઘણા માણસો હતા. અને મેં આગળ ઉભેલા એક માણસને પૂછ્યું ભાઈ!! આપણે ક્યા છે?? અને શું કરીએ છે?? એ બોલ્યા તમે ભી પેલી બસમાં જ હતા!! મેં કહ્યું હા તો,  એ બોલ્યા મને ભી નહિ ખબર!! મેં ભી હમણાં આગળ વાળા ભાઈને આજ પ્રશ્ન પૂછ્યો!! મને ભી નહિ ખબર..

 મેં આગળ નજર કરી. મને કઈ દેખાતું નાં હતું. આગળ ચાલતા હતા બધા અને હું પણ ચાલતો થયો રસ્તાની બન્ને બાજુ ખાઈ હતી એટલે અન્ય જગ્યાએ ક્યાય ભાગી શકાય એમ ન હતું. હું ચાલતો થયો ઘણા સમય સુધી ચાલ્યા બાદ હું એક દરવાજામાં અંદર ગયો. ત્યાં મેં જોયું એક મહેલ હતો. અને અંદર બધા જતા હતા હું અંદર ગયો તો એ શું હતું ખબર!! મને તો વિશ્વાસ ન આવ્યો!!

Post ad 3

“ એ યમલોક હતો..” મતલબ!! હા….. હું ગુજરી ગયો હતો. મને ભી વિશ્વાસ નાં આવતો હતો. ખરેખર.. હું મરી ગયો હતો?? હા મારો વારો આવ્યો બીજા ૦૨ દરવાજા પડતા હતા અંદર મને એક દરવાજા તરફ મોકલ્યો હું અંદર ગયો બહુ સારૂ લાગ્યું અંદર યમરાજા જેમ ડોક્ટર દર્દીને જોવા રાઉન્ડમાં આવે તેમ જ, ચક્કરમાં આવ્યા અને મારો વારો આવ્યો મને કહ્યું તમે કોણ?? અવાજ ખુબ જ ભારે હતો અને ધીર-ગંભીર પણ….મને થોડો ડર લાગ્યો છતાં પણ મેં એકદમ આત્મવિશ્વાસ કેળવી મેં મારૂ નામ આપ્યું..એમણે કઈક અલગ દ્રષ્ટિ કરી મારી સામે જોયું. અને થોડા વખત પછી મને એમને અંદર બોલાવ્યો બેસાડ્યો!! અને કહ્યું જો ભાઈ!! તમારી મૃત્યુ થઇ ગાય છે. અને તમને હવે અહિયાં રહેવાનું હોઈ.

પરંતુ…. ચિત્રગુપ્ત સામે જોઈ યમરાજા કાઈ બોલતા અટક્યા મને કઈક અલગ લાગ્યું એટલે મેં કહ્યુ બોલો મહારાજ તો,…. એમને કહ્યું તમારે ત્યાં આવી ઘણી ફિલ્મ બની ગઈ છે કે જેમનું મૃત્યુ થયું હોઈ પણ એમનું મૃત્યુ ખરેખર ભૂલથી થઇ ગયું હોઈ. અને અમારાથી આજે આટલા યુગોમાં આ સાચે તારા કેસમાં બની ગયું છે. મને થયું આ શું કહે છે!! મેં કહ્યું સાચે!! તો કહ્યું હા આ ચિત્રગુપ્તની બધી ભૂલો છે.

મેં કહ્યું હવે મહારાજ તો, કહ્યું શાંતિ રાખો હમણાં આહિયા રહો હું નાં ક્હું ત્યાં સુધી. મેં કહ્યું ઠીક છે. મને સ્વર્ગમાં મહેમાન તરીકે રાખ્યો. અને હું ત્યાં રહેવા લાગ્યો સાંજે અને સવારે હું ત્યાં મહાદેવના મંદિરમાં આરતી કરવા તથા આરતીનો લાભ લેવા ગયો. ત્યાં અંદર ઉભો હતો ત્યાં જ મેં પેલા સાહેબને જોયા ત્યાં જ પાછળ એમના વાઈફ પેલા આંટીને જોયા હું તો કાઈ સમજી નાં શક્યો આગળ વધવા જાતો જ હતો કે મને યમના દુતોએ રોક્યો….નહિ જવા મળે!! આગળ ચાલવા માંડો ચલો….

મારી નજર તો, પેલી છોકરીને શોધતી હતી. એ ક્યાય દેખાતી ન હતી…. મને થયું શું એ નરકમાં હશે. બીજા દિવસે પણ પેલા સાહેબ મળ્યા તો હું દોડતો એમના પાસે ગયો. અને એમની સાથે વાત કરવાનો મોકો મળી ગયો મેં એમને કહ્યું સાહેબ!! ઓહ!! એ બોલ્યા તમે અહિયાં!! એમને ભી એ જ કહ્યું મેં કહ્યું મેં કાલે આંટી ને ભી જોયા ત્યાં જ એ આવ્યા અને અમે વાતો કરી મોકો મળતા મેં એમને પૂછ્યું સાહેબ તમારી દીકરી??

હવે થોડું આગળ વિચારજો….ખરેખર!! એ છોકરી કે, જેમની માટે હું પાગલ હતો જેમના માટે મને કઈક અલગ ફીલિંગ્સ હતી..શું એ ત્યાં હતી!!! કે, એમને ઈશ્વરે બીજે જન્મ આપી દીધો હતો..અને જો એ મને મળી તો એમની સાથે મેં ત્યાં ઉપર યમપુરીમા શું- શું કર્યું!! કેવો સમય પસાર થયો..આવું ઘણું બધું જાણવા તમારે મારી આ વાર્તા ડોક્ટરની આત્મકથાનો આગળનો ભાગ ચોક્કસ વાંચવો પડશે..

આભાર સહ,

લખનાર- તુષાર નરેન્દ્રભાઈ કુબાવત (પોરબંદર)

Comments
Loading...
Share This
WhatsApp chat